Tax Blog

Odsetki od kredytu na wypłatę dywidendy są kosztem uzyskania przychodu.

Taka konkluzja wyłania się z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2011 r. (sygn. akt I SA/Po 258/11) Sąd nie podzielił stanowiska organów podatkowych, wg których uznanie odsetek od kredytu zaciągniętego na wypłatę dywidendy za koszt uzyskania przychodu nie spełnia jednej z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, co uniemożliwia zaliczenie takich odsetek do kosztów uzyskania przychodów. Zgodnie z przytoczoną regulacją, aby poniesiony wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów musi m.in. mieć na celu zachowanie albo zabezpieczenie źródła przychodów. Wg organu podatkowego warunku tego nie spełniają odsetki od kredytu zaciągniętego na wypłatę dywidendy, gdyż nie odnoszą się do bliżej skonkretyzowanego przychodu spółki.

WSA uznał, iż nie ma przeszkód by takie odsetki uznać za koszt uzyskania przychodów. Uzasadniając swój wyrok sąd w pierwszej kolejności przypomniał, że celem działania spółek kapitałowych jest osiąganie zysku. W związku z tym racjonalnie działająca spółka powinna podejmować kroki zmierzające do realizacji tego celu. Wycofywanie środków zaangażowanych już w działalność gospodarczą w celu wypłaty dywidendy wspólnikowi byłoby zatem zachowaniem nieracjonalnym, mogącym zachwiać płynnością finansową spółki, gdyż w istocie prowadziłoby do zmniejszenia skali działalności spółki. Zdaniem sądu zaciąganie kredytu na wypłatę dywidendy jest działaniem racjonalnym i, podobnie jak kredyt na prowadzenie działalności gospodarczej, służy zapewnieniu płynności finansowej spółki lub jej zwiększeniu w celu rozwoju gospodarczego. WSA podkreślił, że przesłanka celu poniesienia wydatku jest tu spełniona, gdyż zaciągnięcie takiego kredytu jest wydatkiem poniesionym na zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodu jakim jest działalność gospodarcza.

Sąd ponadto zauważył, że przyjęcie odmiennego stanowiska naruszałoby zasady wynikające z art. 56 ust. 1 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską zakazującego stosowania przez państwa członkowskie wszelkich ograniczeń w przepływie kapitału. Jako ograniczenia, w myśl tego przepisu, kwalifikowane są te regulacje krajowe, które mogły by zniechęcać do inwestowania